Zadzwoń, jak dolecisz.
Postaram się. Z lotniska jadę prosto na konferencję.
To chociaż wyślij SMS-a.
Dobrze.
Jamie.
Bądź dobry dla mamy.
Pomyślałem o czymś.
Pójdziemy na mecz, kiedy wrócę?
Tak.
Do zobaczenia.
Miłą masz rodzinę.
Dzięki.
- Kiedyś się dowiedzą. - Wiem.
Ale nie dziś.
Kilroy, tak?
Tak.
Rozłożyłeś komputer.
Komputer możesz kupić w sklepie z elektroniką.
Ten sprzęt ma 10-krotnie większą
moc obliczeniową niż cokolwiek na rynku.
Eksploruje dane
ze wszystkich źródeł wywiadu przez całą dobę.
- I ma myszkę. - W rzeczy...
Nie dotykaj.
A tu co mamy? Outlet bazy wojskowej?
Moje narzędzia.
Nic nie dostaje się za darmo.
Subtelny.
Jak pocisk, który zabrałaś do Meksyku.
Uratował ci tyłek.
- Nie lubię półśrodków. - Z rozmachem albo wcale?
Wolę mieć pewność, że robota skończona. Wybacz.
Rozgościłeś się. To dobrze...
bo mamy zlecenie.
To Paul Graham.
Wykłada na studiach bliskowschodnich na uniwersytecie w Ohio.
Obecnie w areszcie federalnym.
- Co zrobił? - Casey to przemilczał.
Powiedział, że to nieistotne dla zadania.
Jakie to zadanie?
Mamy się upewnić, że Graham dotrze do sądu federalnego
w Waszyngtonie.
To nie zadanie dla policji?
- Mamy w tym doświadczenie. - Ale się uśmiałem.
Dyrektor chce zapobiec zagrożeniom
- z zewnątrz i wewnątrz. - Jaki jest plan?
Najbardziej niebezpieczne są przesiadki.
Mills, wyruszysz z nim z Ohio.
Santana, obstawisz lotnisko w Waszyngtonie.
Odprowadzicie go pod same drzwi sądu.
Przykrywek nauczycie się po drodze.
Pytania?
Świetnie.
Mills, słówko?
Chciałam sprawdzić, co u ciebie.
Wszystko gra. A co?
Przeżyłeś traumę.
Jak się tu odnajdujesz?
Dobrze.
W większości.
Nie musisz się martwić.
Może sama to ocenię?
Chodzi o rodziców.
Nie powiadomiłem ich o powrocie.
Dlaczego?
Ten rok był dla nich trudny.
Stracili moją siostrę.
- Nie chciałem, by się martwili. - Zniknąłeś na pół roku.
Nie wiem, czy nawiązanie kontaktu...
- Jeśli coś mi się stanie... - Chronisz ich.
Co z oczu, to z serca.
Być może.
No cóż...
To twoja sprawa.
Ale przemyśl to.
Kogo tak naprawdę chronisz?
Zbieraj się. Musisz zdążyć na samolot.
- Tak? - Jadą w twoją stronę.
- Co z przykrywką? - Zastępca szeryfa gotowy. Przyjechali.
Zaczynaj.
- Burke. Z Waszyngtonu. - Tak?
Sądziłem, że znam tam wszystkich.
Jestem nowy. Pracuję dla Vegi.
Znam go.
Nadal przyprowadza tego wrednego kundla do biura?
Jak mu było?
SZUKAJ REJESTRACJA PSÓW - Sarge
To Sarge. Niedawno wykastrowany.
Sarge.
Uspokoił się po kastracji.
To mi wystarczy.
Siadaj.
Hej.
Spokojnie.
Nienawidzę latać.
Patrz na pilotów.
Jeśli oni są spokojni, ty też możesz.
Co to?
BRAK SYGNAŁU
Co jest? Zniknął.
- Co? - Samolot.
Silnik zgasł. Elektronika padła.
- Bateria nie działa. - Przez impuls elektromagnetyczny.
- Znajdźcie jakąś polanę. - Gdzie?
- Hydraulika nie działa. - Co jest?
- Nie są spokojni. - Idź na tył.
- Co się dzieje? - Siadaj i zapnij pasy.
- Co robisz? - Z tyłu samolotu
- jest najbezpieczniej. - Coś nam grozi?
Zapomnij o pilotach. Samolot spada.
Jeśli chcesz przeżyć, rób, co mówię. Na ziemi paliwo może się zapalić.
Uciekaj wtedy z samolotu.
Przyjmij pozycję. Stopy płasko, głowa nisko i pamiętaj...
Oddychaj.
Boże.
Musimy lądować. Równe skrzydła.
Trzymaj się!
Graham!
Spokojnie.
Bryan.
Bryan. Dlaczego szukamy rzeki?
- Dla wody? - Tak, ale po przefiltrowaniu.
Rzeka zaprowadzi nas do cywilizacji.
- W którym kierunku idziemy? - Na północ?
Zachód.
- Słońce jest po lewej. - Po co to robimy, tato?
Musisz wiedzieć, jak tu jest.
Jak trudno przetrwać.
Musisz korzystać ze zmysłów, instynktu, umysłu.
To było celowe.
Nadejdzie taki czas,
kiedy będziesz mógł polegać tylko na sobie.
Chcę wiedzieć, że sobie poradzisz.
Rozumiesz?
Idź po strzałę.
Graham!
Nie obchodzi mnie to.
Dyrektor ma do mnie zadzwonić.
- Masz sygnał? - Transponder milczy.
Tak samo jak telefon Millsa i administracja lotnictwa.
- Jakby zniknęli. - Nie zniknęli.
Pewnie wylądowali w Wirginii Zachodniej.
Chyba że mieli tam bombę.
Na pewno nie. Szukam dalej.
Potrzebuję informacji o Grahamie.
Znajdź, co możesz. Kontaktuj się z Santaną.
- Już tam jedzie. - OK.
Puszcza jak w Uwolnieniu.
To było w Georgii.
Zaraz będziesz w miejscu, w którym straciliśmy kontakt.
Nic nie widzę przez las.
Może mieszkańcy coś widzieli.
O ile ktoś tu jest.
Tylko uważaj na banjo.
- Nic ci nie zrobię. - Odejdź.
Spokojnie.
Jesteś w szoku.
Uspokój się.
Spokojnie.
Co się stało z samolotem?
Zaatakował nas dron.
Tylko my przetrwaliśmy.
Zaatakował?
Dowiedzieli się.
Kto?
Chyba właśnie przyszli.
Sprawdziłem Grahama z każdej strony. Jest czysty.
Etat na uczelni, brak problemów finansowych,
poza tym, że, jak większość,
wszystko wydaje.
- Niekarany. - Nic nowego.
Ale sprawdziłem w Ajnie rządowe bazy danych i znalazłem to.
L5-POUFNE
- Akta w FBI? - Poufne.
Ominiesz ich zaporę?
Bez problemu.
Ale zostawię ślad. Dowiedzą się, że to my.
- Zajmę się tym. - To chciałem usłyszeć.
- Co on robi? - Czeka.
Aż popełnimy błąd.
Lufa zniszczona.
Nie ma dokumentów, ale sądząc po sprzęcie i wyszkoleniu,
był żołnierzem.
Może w siłach specjalnych.
Nazywa się McNeil.
Znasz go?
Czas, żebyś mi powiedział, kim jesteś.
Mamy dostęp.
Zanim został wykładowcą, służył na Bliskim Wschodzie
w prywatnej armii.
Profesor był najemnikiem? Należał do zespołu.
PROFIL
Byliśmy w prywatnej armii w Iraku.
Byłem analitykiem geograficznym.
Widziałem coś złego.
Jak bardzo?
Gorszego niż to.
Dlatego leciałem do Waszyngtonu.
Żeby im opowiedzieć.
Nie jesteś zwykłym więźniem,
tylko świadkiem.
Przeciwko byłemu zespołowi?
- Ilu jeszcze ich było? - Trzech.
Skoro on nas znalazł, reszta musi być blisko. Idź.
Tato?
Gdzie jesteś?
Zgubiliśmy się.
Dokąd idziemy?
Na zachód.
Geograf powinien to wiedzieć.
Zajmuję się kulturą.
Pomagałem szukać plemion w irackich wioskach.
- Niebezpieczny zawód. - Ale dobrze płacą.
Co na to twoja żona?
Nic. Gdybym jej powiedział, nie puściłaby mnie.
Niezła ironia.
Co się stało?
W Iraku trwała wojna domowa.
Chroniliśmy lokalne wioski.
Większość najemników to dobrzy ludzie.
Większość?
Niektórzy przyjechali z...
mniej honorowych pobudek.
Mój ostatni zespół...
Pojechaliśmy do wyzwolonej wioski.
Przeszukali ją.
Nie znaleźli buntowników, ale skrzynię.
Pełną amerykańskich pieniędzy. Ukryte zapasy Saddama.
Nasz przywódca, Hicks...
postanowił ją zatrzymać.
Kiedy wyjeżdżaliśmy, jakiś chłopiec,
około 12-letni, nas zauważył.
Hicks kazał mu spadać, ale ten się nie ruszył.
Przyszła reszta mieszkańców, zaczęli krzyczeć.
Hicks się wkurzył i...
zaczął strzelać.
Rozpętało się piekło.
Zginął ten chłopiec...
i 18 mieszkańców wioski.
Hicks i zespół kazali mi milczeć.
Grozili, że znajdą mnie i moją rodzinę.
Boże. Moja rodzina.
Nie pójdą do nich.
Szukają ciebie. Chodź.
Graham leciał do Waszyngtonu, żeby zeznawać
w sprawie morderstwa irackich cywilów.
- Skąd to masz? - Od dyrektora.
Powiedziałam, że to istotne. Co z samolotem?
Nic. To dziwne.
Sprawdzam, czy wieże komunikacyjne
odbierają sygnały z urządzeń pasażerów.
- Masz coś? - Ani piknięcia.
Jak to możliwe?
To niemożliwe. O ile samolot nie zatonął w nieodkrytym jeziorze
albo coś nie uśpiło elektroniki.
- Bomba elektromagnetyczna? - Da się to zrobić.
Czyli ktoś zaatakował samolot. Szukaj dalej.
Spróbuję dowiedzieć się więcej o zespole Grahama.
Christina?
- David. - Dużo o tobie słyszałem.
Nawzajem. Dziękuję, że przyszedłeś.
Plusem prowadzenia własnej firmy jest wolne na zawołanie.
Chodzi o twój nowy nabytek?
Nic się nie ukryje.
Witaj w małym świecie prywatnych armii.
Dziękuję.
- W czym mogę pomóc? - Szukam informacji
o twoim byłym pracowniku, Paulu Grahamie.
Nie pamiętam go, ale miałem wielu żołnierzy.
- O co chodzi? - Leciał zeznawać
w sprawie masakry irackich cywilów.
- Był w to zamieszany? - Najwyraźniej.
Cały jego zespół. Samolot, którym leciał, zniknął
wraz z moim człowiekiem.
Cholera. Przykro mi.
To reszta zespołu. Poznajesz ich?
- Jego. - Hicks.
- Co o nim wiesz? - Pracował dla mnie parę razy.
Nie można na nim polegać.
Miał utarczki z iracką policją.
Przez takich jak on najemnicy mają złą opinię.
Byłby w stanie zaatakować samolot?
Jeśli leciał nim facet, który chciał go wydać?
To możliwe.
- Dlaczego tędy? - Rzeka.
Gdzieś nas doprowadzi.
- Jak tam zejdziemy? - Ostrożnie.
Złap mnie za rękę.
Małe kroki.
Hej. Najpierw pięta.
Ciężar ciała do tyłu.
Nie krzyżuj stóp.
Graham.
Jesteś cały?
Moja noga.
Chyba ją złamałem.
Pomogę ci.
Puszczacie fajerwerki?
- Stój. - Spokojnie.
Myślałam, że to strzały.
- Czego chcesz? - Szukam samolotu,
który mógł się tu rozbić.
- Widzieliście kogoś? - Tylko ciebie.
Jesteśmy tu sami.
A wy?
Widzieliście kogoś?
Myśliwych. Kiedy polowałem na wiewiórki.
Myśliwych.
- Ilu? - Trzech.
- Jak wyglądali? - Przypominali żołnierzy.
Mieli dużo sprzętu.
- Powiedzieli, że polują? - Nie.
- Szli w knieje. - Dokąd?
W dziką część lasu. Nikt się tam nie zapuszcza.
Łatwo zgubić drogę.
- Zniknął? - Przykro mi, pani Graham.
Boże.
Szukamy samolotu i ocalałych.
- Paul mówił, dokąd leci? - Na konferencję w Bostonie.
Nie leciał tam.
Był w drodze do Waszyngtonu, żeby zeznawać w śledztwie.
Nie powinno mnie to dziwić.
Ostatnio był bardzo nieobecny.
Nie spał. Krzyczał na mnie i na syna.
Opowiadał kiedyś o wyjeździe do Iraku z prywatną armią?
Nie był w Iraku.
Rozumiem.
Pani wie o moim mężu więcej niż ja.
Przykro mi.
Zauważyła pani coś nietypowego?
Dziwne telefony czy zdarzenia?
W aucie przed domem czekał jakiś mężczyzna.
- On? - Nie, był biały.
Dziękuję pani.
Chwila.
- Co się dzieje? - Nie mogę powiedzieć.
Jest pani mężatką?
Nie.
Dlatego pani nie rozumie.
Najgorsza jest niewiedza.
Nie mam męża, ale rozumiem.
Ktoś mi bliski też był na pokładzie. Powiem coś pani.
Jeśli nadal żyją,
pani mąż jest w dobrych rękach.
Nie zajdziesz daleko bez szyny.
I tak nie wyjdę z tego cało.
Z takim nastawieniem na pewno.
Wziąłem pieniądze.
Co?
Kiedy wróciliśmy do wioski,
Hicks zagroził, że dopadnie mnie i moją rodzinę.
I zaproponował pieniądze.
Ile?
Pięćdziesiąt tysięcy.
Krwawe pieniądze. Powinienem był odmówić.
Ale potrzebowałem ich.
Każdego dnia tego żałowałem.
Patrząc na syna, widziałem chłopca, którego zabił Hicks.
Nie mogłem mu o tym powiedzieć.
W pewnym momencie nie mogłem powiedzieć nic.
I tak by nie usłyszał.
Uznałem, że jeśli zeznam...
postąpię uczciwie wobec ludzi, którzy tam zginęli.
I wobec mojej rodziny.
Ale zginęło tylko więcej osób.
Tak będzie lepiej.
Syn nie dowie się, co zrobiłem.
Nie.
Musi wiedzieć.
Musisz pomóc mu zrozumieć, że się nie poddałeś.
Nawet, kiedy myślałeś, że nie ma nadziei.
Zdobędziesz się na to. Zaufaj mi.
Syn potrzebuje ojca.
A ty potrzebujesz jego.
Nawet jeśli masz rację,
oni mają więcej ludzi i broni.
Ale my jesteśmy sprytniejsi.
Zostań tu.
Znajdą mnie.
Na to liczę.
Witaj, kolego.
Co cię tu sprowadza?
- Spaceruję. - Niebezpieczna okolica.
Mów mi jeszcze.
Następnym razem przyjdę z kolegą.
Myślę, że już przyszedłeś.
Paul Graham.
Kto?
Wcześniej czy później go znajdę.
Dasz mi powód, bym utrzymał cię przy życiu?
Dla kogo pracujesz?
Nie jesteś policjantem.
Sądząc po McNeilu, raczej żołnierzem sił specjalnym.
Domyśliłem się.
Jak to mówią:
swój pozna swego.
Ja widzę kogoś, kto sprzedaje swoje umiejętności.
To coś więcej. Zapewniam ochronę w niebezpiecznym świecie.
Zabijając niewinnych cywilów?
Amerykanów.
Nie będę w tym uczestniczył.
Nie idę dalej.
Nalegam.
Dalej.
Rzuć broń.
Nie poproszę ponownie.
Nie musisz tego robić.
Graham chciał postąpić dobrze.
Nie. Postąpiłby dobrze,
gdyby wziął kasę i siedział cicho.
Idź.
Teraz!
Wystarczy!
- Udało się. - Na razie.
W kamerze obserwacyjnej była karta sim.
Czyli można się z nią połączyć bezprzewodowo.
Jeśli ją odpalę, może uda się wysłać sygnał.
Do kogo?
Przyjaciół. Mam nadzieję, że nas szukają.
No cześć.
- Tak? - Znalazłem coś.
Z jednej z wież dobiega specyficzny sygnał.
- O ile pamiętam, to SOS kodem Morse'a. - To Mills. Gdzie to?
Wieża jest niedaleko,
ale sygnał może dochodzić z promienia 10 kilometrów.
- Igła w nieco mniejszym stogu siana. - Jakoś musimy ich znaleźć.
Może pomóżmy Millsowi znaleźć nas.
Boże, chłopcy.
Cześć.
- Znowu ty. Więcej pytań? - Nie.
Ale potrzebuję kilku rzeczy.
Na przykład fajerwerków.
Wymieńmy się.
Dzięki temu zobaczycie intruza z odległości 300 metrów.
I każdą wiewiórkę w hrabstwie.
- Dobra. - Zaraz.
Potrzebuję czegoś jeszcze.
Czego?
Sygnał chyba nie działa.
Nie wiem. Musimy iść.
Kto puszcza tu fajerwerki?
Chyba wiem.
Z rozmachem albo wcale.
Idziemy.
Hicks. Tutaj.
Uwolnij mnie.
- Nie mogli zajść daleko. - Daj.
Musimy iść.
Nie mogę.
Wystarczy, Bryan.
Już dobrze.
Udało ci się.
Jak to?
Zostawiłeś mnie tu?
Nie byłeś sam.
Musiałem wiedzieć, że zrobisz, co trzeba, żeby przetrwać.
Co ważniejsze, ty też musisz to wiedzieć.
Udało ci się.
Jestem dumny.
Wracajmy do domu.
Posłuchaj.
Jesteś silniejszy, niż myślisz.
Chcesz znowu zobaczyć rodzinę?
- Udało się. - Jeszcze nie.
Uważaj.
Na dół.
Podwieźć was?
Idziemy.
Wsiadaj.
To Hicks.
Masz coś poza fajerwerkami?
Jedź.
Powinienem był ci powiedzieć, skarbie.
Zrobię to. Obiecuję.
Jest tam Jamie?
Cześć.
Nie, po prostu...
Dobrze cię słyszeć.
Dzięki za ekipę ratowniczą.
Powiesz szefowej o Hicksie i reszcie?
Tak.
Zadzwoniła do FBI.
Znajdą ich.
Skąd wiedziałeś, że fajerwerki są moje?
Flara byłaby zbyt subtelna.
- Żadnych półśrodków. - Tak jest.
Mamy rozkazy?
- Proszę pana? - Podobno mieliście kłopoty.
- Miał operatora. - W porządku.
Misje nie zawsze idą zgodnie z planem.
Musimy się dostosować i sobie radzić.
Tak jest.
Ale nie wy. Jesteście zwolnieni ze służby.
Podobno Graham przeżył katastrofę i zamach.
Pewnie za sprawą twojego człowieka. Niezły z niego operator.
To prawda.
Chciałbym go poznać.
Może poznasz.
Pewnie wiesz też, że Hicks i jego zespół nie żyją.
Robota twoich ludzi?
Nie.
Ja nie zatrudniam morderców.
Ktoś obserwował dom Grahama. Myślałam, że Hicks.
Ale to gość o nazwisku Morse.
Przejeżdżał przez bramkę w Wirginii Zachodniej
w noc zabójstwa Hicksa.
Dlaczego mi o tym mówisz?
Ty i Morse byliście kiedyś w jednym oddziale.
Oboje wiemy, jak to zbliża.
Zespół Hicksa zabił cywilów w czasie pracy dla Black Falls.
Twojej firmy.
Dowiedziałeś się o tym.
Kazałeś Hicksowi to zatuszować dla dobra firmy.
Ale Graham postanowił zeznawać.
Hicks miał go uciszyć,
a kiedy zawalił, zajął się nim Morse.
Jeśli zginą wszyscy, którzy mogą cię z tym połączyć,
nikt nie zezna przeciwko tobie.
Nie pracujesz już dla rządu.
To mój świat. Tu panują inne zasady.
Wolałbym, żebyśmy pozostali zdrową konkurencją.
Spotkamy się jeszcze.
Dasz mu odejść?
- Tym razem. - A zeznanie Grahama?
To za mało. Bez Hicksa Ramsey może się wyprzeć.
- A Graham trafi za kratki. - Tak.
Ale zmniejszą mu wyrok za współpracę.
Da sobie radę.
- Rodzina mu pomoże. - Á propos,
przemyślałeś, co powiesz swojej?
- Nie miałem okazji. - Cokolwiek zdecydujesz...
Nasza praca pociąga za sobą ryzyko.
Ale odsuwając ludzi, nie chronimy ich.
A koniec końców zostajemy sami.
Halo?
Tato.
Bryan.
Dobrze cię słyszeć.
Chciałem do was przyjechać, ale praca...
Wiem.
Co u ciebie?
Dobrze.
Dlatego dzwonię.
Chciałem, żebyś wiedział...
że wszystko gra.
Dzięki.
Dzięki, synu.
Pogadamy kiedy indziej.
Tekst polski: Kinga Stańdo